fbpx

Column Charlotte Beumer - november 2019

Krav Magie

Hij vertelt het heel casual, tussen neus en lippen door.
Dat hij een beroerte heeft gehad, ooit. Dat hij toen een jaar lang niet heeft kunnen praten.
“Zou je nou niet meer zeggen hè,” grinnikt hij.

Toen kon hij niet praten.
En nu is hij bezig met de opleiding tot krav-instructeur.
Ik vind dat hij een held is. Maar ik zeg niks. Soms hoef je even niet te zenden, dan is ontvangen voldoende.

Laagje angst

Zijn verhaal werkt nog lang door in mijn systeem. Zet me aan het denken. Gooit me even terug naar vroeger, terug naar dat meisje dat ooit blijvend invalide werd verklaard.
Opgegeven.
Uitbehandeld.
Klaar.
Dat meisje dat, na allerlei omzwervingen, nu de vrouw is die binnenkort haar P5 examen gaat doen én halen. Die vrouw die misschien motorisch wat onbeholpen is en voor wie over activiteiten als rennen en springen en opgetild worden nog altijd een laagje angst ligt, maar die desondanks niet verder verwijderd had kunnen zijn van het stempel ‘blijvend invalide’.

Verhalen

Later die dag bedank ik hem in een berichtje voor het delen van zijn verhaal. En ik denk aan al die andere verhalen die ik wekelijks ontmoet in de groene hel. Sommige zijn me bekend, andere niet. Maar ze zijn allemaal even belangrijk.

Liters tranen

Zaterdagochtend, zo net na de training. Bij het wisselen van de schoenen luister ik naar het gebabbel om me heen. De vrouw naast me zegt dat ze lekker getraind heeft, en verzucht dan dat ze wel over veel grenzen heen moet.
Zwijgend snap ik haar. Ik denk aan al die tranen van mij, die daarbinnen in die groene vloer zitten. Het zijn er ontelbaar veel.
Ik ken haar niet, maar ook zij is voor mij een held. En ik zeg niets. Want soms is ontvangen voldoende.

Scherpe randjes

Naast een fysieke is krav maga vooral een mentale training. Het vinden én inzetten van je agressieknop, bijvoorbeeld. Het jezelf boven de ander stellen, zodat jij heelhuids uit de strijd kan komen zonder dat je sorry hoeft te zeggen wanneer de ander kermend om zijn moeder ligt te bloeden, want dan had ‘ie het daar maar niet naar moeten maken. Het veranderen van je uitstraling, zodat je niet langer een prooidier bent, maar een roofdier.
En ook: het afslijpen van de scherpe randjes van je verhaal.


Even terzijde…

Mijn ouders zaten ooit op dansles en hadden er plezier in om hun voortgang te demonstreren. Bij voorkeur midden in de woonkamer en dan nog het liefst als ik een best-wel-cool vriendinnetje te spelen had (inmiddels ben ik zelf moeder en snap ik dat, maar dat terzijde).
Mijn moeder souffleerde mijn ietwat verstrooide vader dan de danspassen door allesbehalve subtiel “Links. Línks! LI-HINKS!” in zijn oor te blaffen.
Op die momenten wilde ik het liefst naar de wc gaan en als een klein plasje schaamte wegsijpelen door het gootsteentje, maar tegenwoordig doe ik het zelf ook.

Variatie

Van Stephan vernam ik namelijk dat ik (behalve ‘zielige t-rex armpjes’) nogal weinig variatie in mijn counterset had zitten, dus ben ik mijn counters gaan benoemen terwijl ik ze geef.
Dat gaat als volgt:
Ik word aangevallen.
Ik doe mijn techniek.
En ik zeg vervolgens dingen als: BamBamBamKnieKnieAchterhoofdOrenOgenIJsbeeeeeen.

Mócht het ooit tot een vechtpartij komen en ik moet mezelf verantwoorden op het politiebureau, dan ga ik daar vast heel apart de boeken in.
Maar hey, het helpt.

Stempelen

Het is gewoon te veel voor mijn, laten we zeggen: charmante, Bambi-op-het-ijs-motoriek.
Ik focus op mijn counters maar vergeet dan te bewegen. Of ik denk eraan dat ik moet bewegen maar vergeet daarna te blocken. Ik deel die knie uit, maar laat mijn arm werkeloos bungelen. Of ik herinner me die hammerpunch, maar stap vervolgens niet uit de lijn.
Aaargh!
Het is alsof ik weer rijles heb en moet leren schakelen. Al die handelingen, die maar niet samen wilden smelten. Al die keren dat ik mezelf plus instructeur bijna met het voorhoofd tegen de voorruit aanstempelde omdat mijn motor weer eens afsloeg omdat ik mijn koppeling weer eens liet schieten of weer eens het gaspedaal vergat.

Koffie en zelfspot

Een van mijn verhalen waar het scherpe randje wel af mocht was het mezelf belachelijk maken.
Ik kan ook niks. Ik heb geen skills. Ik faal, ik zuig, ik bak er niks van, ik zie er stom uit. Dat weten we allemaal, dus laat ik er dan maar gewoon een harde grap over maken, dan valt er in elk geval nog wat te lachen.
Net zolang tot ik alleen nog leefde op koffie en zelfspot, allebei even zwart. En dat eigenlijk niet meer zo leuk vond. Waarna ik besloot te stoppen met mezelf te veroordelen.

Bring it on!

Dan máák ik maar gekke geluidjes. Dan bén ik maar wat onbeholpen. Dan kán ik maar niet zo goed rennen en springen en behendig zijn. Dan vínd ik het maar vreselijk om opgetild te worden of koprollen te moeten maken.
Maar één ding weet ik wel. Ik ga door. Ik sla hard. En zo gaat mijn verhaal, stukje bij beetje, en met elke training weer, van scherp en rauw en verdrietig en pijnlijk naar blij en vrolijk en trots en krachtig.
Kom maar op jongens, kom maar door, bring it on!

Ogen vol vuur

Krav maga is miljoenmiljard keer meer dan ‘een uurtje trainen’. Krav maga is waar al die verhalen van al die mensen samenkomen. Een bundeling van levenspaden, soms brokkelig en vol gaten en dan weer glad en makkelijk begaanbaar. Krav maga is wat ons bindt, een zaal vol vechtlust. Verhalen van kracht, van doorbijten, van ogen vol vuur.

Krav magie

Krav maga is sterker worden, weerbaarder, grenzen opzoeken en verleggen en frustratie en janken en banden smeden en gelukkig ook heel veel lachen.
Krav maga is dingen doen en leren die je nooit voor mogelijk had gehouden.

Krav maga is krav magie.
En daar komt dus geen spreuk of toverstaf aan te pas.
Want we doen het allemaal zelf.

Over Charlotte:

Ik ben Charlotte, 38 jaar oud en moeder van Teddy (7jr.) en James (4jr.). Samen met onze geschifte kater Titus wonen we in Haarlem. Ik ben een taalkleier, een woordvormer, een copywriter en een verhalenfan. Ik schrijf, dus ik besta. Strijken vind ik stom en koken een uitdaging. Dagelijks doe ik fanatiek aan peuterzeulen en kleutersjouwen en daarnaast is Krav Maga mijn lievelings.

Ik schreef en publiceerde twee boeken: ‘Zwanger, the true story’ en ‘Supermama’s, the true story’. And there’s more where that came from. Dus hou me in de gaten.

Wil je meer weten over Charlotte’s werk? https://treffendcommunicatie.nl/

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

H. Dunantweg 1
2402 NM Alphen aan den Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons