Column Charlotte Beumer - december 2018

Haarlem, zondagochtend 4 november, takke-vroeg.
Ik heb geen rust meer in mijn lijf, dus ik sta maar op. Buiten is het nog donker.
Ik stommel op de tast naar beneden, doe ergens halverwege de trap mijn ‘defense against my cat plotting to kill me’ en weet uiteindelijk min of meer ongeschonden de koffiemachine te bereiken. Mijn gedachten gaan gelijk op met mijn hartslag en schieten alle kanten uit.

Halloween-alcohol

Tijd is een raar ding. Een minuut kan een jaar duren en een week kan in een seconde voorbij zijn en november is eigenlijk altijd ver weg, totdat het plotseling weer oktober is.
En dan ineens liggen de kerstbomen weer in de schappen en hebben we de Halloween-alcohol nog niet verteerd of mogen we aantreden in Almere voor het P4 examen.
En met ‘we’ bedoel ik dus ‘ik’. 

This is it

Ik ben zenuwachtig en dan druk ik me nog mild uit. Ik vind het curriculum voor P4 veelomvattend en hier en daar zelfs behoorlijk ingewikkeld met technieken en varianten op technieken en daar dan weer subvarianten op.
Ik heb getraind, getraind, getraind. This is it.
Meer kan ik niet doen.

Mijn ego wil de streep

Het gevoel is dubbel. Want het gaat niet om het doel, maar om de weg ernaartoe. Een examen is niet meer of minder dan een momentopname. There is no failure, only feedback.
Kijk, dat is heus allemaal waar enzo, maar we gaan natuurlijk niet voor niets naar Almere.
In mij woedt een felle strijd tussen mijn inner-zen-meester en mijn inner-ego-draak, die om het hardst vechten om voorrang.
Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat mijn ego het wint.
Fuck ‘momentopname’. Fuck ‘de weg erheen’. Eerlijk is eerlijk: ik wil die streep.

Pink, duim en vingers

Een krav-examen is iets wonderlijks.
Want, waarom leer je Krav Maga? Om je te kunnen verdedigen in een noodsituatie. Om de aanvaller even heel eufemistisch aan ‘iets anders’ te laten denken zodat jij jezelf zo snel mogelijk in veiligheid kan brengen.
Maakt het daarbij uit hoe de stand van je pink is, of je duim, wanneer je je vingers in iemands oogkassen klauwt? Is het belangrijk hoe je voeten precies staan en of je je hiel wel hebt opgetild als je snoeihard in iemands kroonjuwelen schopt?
Nee, zou je denken.
Toch? 

Vechtlust, mindset en vaardigheden

Maar niets is minder waar.
Want voor zo’n examen komt er iemand speciaal overgevlogen uit Israël. En die iemand komt kijken naar je vechtlust, je mindset en je vaardigheden.
Maar óók naar de stand van je duim, je pink en je uitgangsposities. Hoezeer daar op gelet wordt hangt dan weer af van welke examinator je treft. Hoe die heeft geslapen. Hoe die in zijn vel zit.
Zoveel externe factoren en zo beperkt is je invloed.

‘Shotgun’

Gelukkig hoef ik de reis naar Almere niet helemaal in mijn eentje te aanvaarden, want ik heb maar liefst drie mannen om in mijn Golfje te laden.
De strijd om de indeling van de auto was nog even spannend, want Duncan wilde graag voorin maar dat gold ook voor mijn examenmattie Florindo.
Helaas voor Duncan, want hoewel hij stevig inzette door in de groepsapp al ‘Shotgun!’ te roepen won Florindo alleen al op basis van zijn naam (‘Voorindo’).
Peter vond het allemaal allang prima zolang ‘ie maar mee mocht rijden, en dat mocht, en gelukkig maar, want hij bleek de enige aanwezige die kon navigeren.
Opgepept door de jaren ’90 spotify playlist en met vechtlust in onze donders rollen we veel te vroeg het braakliggend terrein van de sporthal op. Het is zelfs zó vroeg, er is nog niet eens koffie.

Krav Maga Dingen

We nemen alle technieken voor de honderdste állerlaatste keer door, en dan is daar ineens Tamir Gilad, de examinator.
Hij glimlacht vriendelijk wanneer hij ons passeert en wenst ons een ‘good morning’. Wij klotsen bijna tegen de muren tijdens het respectvol uitwijken, want ondanks zijn geringe lengte boezemt hij ontzag in.
Deze man kan Dingen.
Krav Maga Dingen.
En over klotsen gesproken, dat zal hij niet veel later weer bij ons teweegbrengen. Transpiratie-technisch gezien dus.

‘One line please!’

Met dat verzoek gaat het feest beginnen.
Gedwee gaan we op de lijn staan, alle achtentwintig mensen-voor-P4 als nerveuze poedels op een rij. Dan steekt de examinator van wal. Hij introduceert zichzelf, zegt dat zijn Engels misschien niet zo goed is, dat we misschien wel gespannen zijn, en dus dat als iets niet duidelijk is, dat we dat gewoon moeten vragen. Hij zal ons regelmatig laten drinken

*(dat klinkt misschien logisch, maar dat moet je nog maar afwachten. Hier geldt de strikte regel: je drinkt met z’n allen, of je drinkt niet. Óf en zo ja; hoe vaak je drinkt hangt vervolgens af van je examinator en of die überhaupt denkt aan drinkpauzes. Ik ben zelf een keer bijna overleden tijdens een pre-test toen de drinkpauzes gewoonweg vergeten werden. Oepsie.)

en we mogen onze scheenbeschermers afdoen tot het moment dat we deze daadwerkelijk nodig hebben. Wauw. Onze collectieve opluchting weerklinkt door de zaal vermomd als het geluid van klittenband dat wordt losgescheurd.

Aardig

Alleen al op basis van zijn introductie vind ik deze meneer heel erg aardig maar ik denk dat ik echt een beetje van hem ga houden wanneer hij van start gaat met punt 2 uit het curriculum.
Het eerste onderdeel, de breakfall from height (ook wel: achterovervallen vanaf een verhoging en na een keer of acht een klaplong oplopen) én de koprol tegen de muur (mijn lievelings!) laat hij schieten. En waarom? Geen idee! Het is gewoonweg te mooi om waar te zijn.
En met Florindo die me reeds bij de eerste scooping-defense een klap vol op mijn muil geeft zit de sfeer er meteen lekker in.
Laat ik anders mijn bitje even indoen.

Zweet-stempelen

Het examen verloopt zoals examens dat doorgaans doen: intensief, spannend, Stephan die ons vanaf de zijkant maant om wel vooral te blijven lachen omdat het ook ‘leuk!’ is, opperste concentratie, het zweet-stempelen van het Krav-logo met je rug op de gymzaalvloer.
Naast de technieken van P4 komen ook die uit de voorgaande curricula ruimschoots aan bod. Het is duidelijk: deze meneer is niet zozeer gericht op de stand van mijn pink of voeten. Nee, hij wil Krav Maga zien.
Hij wil zien dat we de principes snappen. Dat we begrijpen waarom we doen wat we doen. Niks geen aangeleerde trucs of kunstjes of ‘jamaar de trainer heeft het me nu eenmaal zo uitgelegd’.
Zoals hij het samenvat: als het niet logisch is, is het géén Krav Maga.

Warme Breaker

Technieken, ronddraven, aanvallen met stokken en messen, gewurgd worden op de vloer, tactical games en doorgaan op je reserves, en daar dan de reserves van.
En dan ineens, zo plotseling als het begon, is het weer voorbij. We zijn klaar.
Met een kletsnat shirt loop ik in de richting van mijn tas, waar mijn Breakers (want: spierherstel) heerlijk een paar uur op kamertemperatuur hebben liggen komen. Ondanks dat ik in feite gewoon lauwe yoghurt aan mijn mond zet hark ik er zo twee weg. Ik voer enkele onsamenhangende gesprekken. We wachten.
Meer kunnen we niet doen.

Gedrild

‘One line please!’ klinkt het dan opnieuw.
Gedrild als we zijn gaan we weer op volgorde staan en wachten op het oordeel. Onwillekeurig moet ik denken aan de vorige ‘lichting’ voor P4, waarbij er relatief best veel mensen zakten. Sommigen op kleine dingen, zoals die pink, die duim, die uitgangspositie.
De ene naam na de andere wordt afgeroepen en ik zie blije mensen in klamme shirts op een drafje naar voren hollen.
Pfff… Stel dat ik als enige níet…
De zenuwen beginnen alweer toe te slaan, tot ik ineens mijn eigen naam hoor klinken. Ik ben geslaagd! En niet alleen ik, de hele rij. Man, wat een opluchting, wat een vreugde, en wat een trots.

Overwinningsrozen

Na een uitgebreide fotoshoot, een heleboel high-fives/boksen/kleffe knuffels, een warme douche en aansluitend een kop koffie in de kantine rijden we met z’n vieren uitgelaten en wel terug naar Haarlem.
Ik ben koud vijf minuten thuis of mijn lieve moeder staat voor mijn neus met een bos overwinningsrozen. Mijn verslag van die dag komt naar buiten in de vorm van een waterval van woorden.
Daarna kickt de ontlading pas goed in.
Ik zwaai mijn moeder uit en met mijn laatste krachten omring ik mezelf met eten en drinken, netflix en de afstandsbediening. Dan leg ik mezelf neer op de bank. Daar zal ik de daaropvolgende uren niet meer vanaf komen.

Gouden randje

Intens tevreden strijk ik met mijn vinger liefkozend over het gouden randje van mijn diploma.
Dat zal ik de dagen daarna nog veelvuldig doen.
Want voor mij is mijn diploma is niet alleen een brevet van P4-vermogen, maar ook een brevet van Leven.

Kida!

Over Charlotte:

Ik ben Charlotte, 38 jaar oud en moeder van Teddy (7jr.) en James (4jr.). Samen met onze geschifte kater Titus wonen we in Haarlem. Ik ben een taalkleier, een woordvormer, een copywriter en een verhalenfan. Ik schrijf, dus ik besta. Strijken vind ik stom en koken een uitdaging. Dagelijks doe ik fanatiek aan peuterzeulen en kleutersjouwen en daarnaast is Krav Maga mijn lievelings. Ik schreef en publiceerde twee boeken: ‘Zwanger, the true story’ en ‘Supermama’s, the true story’. And there’s more where that came from. Dus hou me in de gaten.

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

H. Dunantweg 1
2402 NM Alphen aan den Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons