fbpx

Column Charlotte Beumer - augustus 2020

Blije pijn

Ik zeg maar zo: je hebt geen échte pijn gekend tot je

1. Een bevalling hebt doorstaan
2. Het puntje van je elleboog vol hebt laten tatoeëren en
3. Krav maga examen hebt afgelegd (en dan tel ik de twee dagen die daarop volgen ook mee).

Iets groots

Als ervaringsdeskundige kan ik zeggen dat alle drie deze punten iets heel geks met elkaar gemeen hebben. Het is namelijk pijn die iets groots oplevert. Waar je (ook al roep je nog zo hard dingen als ‘dit doe ik nooit meer!’ enzo) uiteindelijk vrijwillig en zelfs met een zeker plezier nog eens doorheen gaat. En misschien daarna wel nog een keer.
Het is Blije pijn.

Blije pijn doet pijn, maar het resultaat is het waard. Dit in tegenstelling tot Niet-Blije Pijn, die alleen maar pijn doet, zonder dat het je ook maar íets oplevert. Zoals met je blote hoeven op een stukje Lego staan, of met je kleine teentje een ladekastje terughoeken. Je hebt er niks aan.

Glazig

Nog steeds kijken mensen mij glazig aan wanneer ik vertel over Krav Maga. Wanneer ik uiteenzet hoe een Fightclub-training verloopt. Wanneer ze met een scheef oog naar mijn blauwe plekken kijken, en helemaal wanneer ik daarna uitleg dat dat dus heel normaal is. Dat we dat ‘krav make-up’ noemen.
Ik stuur ze linkjes van filmpjes door en daarna reageren ze steevast met; ‘jømig, wat agressief’.
Of ze zeggen dingen als dat zij dat nooit zouden kunnen, andere mensen pijn doen.
Waarop ik dan zachtjes in mezelf moet lachen. Omdat ik dat ooit ook vond, dat van dat agressief. Omdat ik dat ook ooit dacht over mezelf, dat van dat pijn doen.
En nu draai ik mijn hand daar niet meer voor om. Of nou ja, al een heel stuk minder.

Dubbel

Kijk, krav maga is best wel dubbel. Je traint gepassioneerd op technieken die je hoopt nooit nodig te hebben, want een aanleiding om Krav Maga in de praktijk te brengen is doorgaans niet bepaald een blije aangelegenheid. Maar, en nu komt het dubbele ervan, áls je ze eenmaal kan, hoop je dus eigenlijk van wél, want waar leer je het anders voor?

***

*intermezzo: een jeugdherinnering die dit illustreert*

Ooit, op de middelbare school, stond ik een onvoldoende voor Frans en kreeg ik een ‘taak’ mee. Die hele zomervakantie leerde ik me het schompes op woordjes, grammatica en zinsbouw, net zolang tot ik dat hele føcking boek uit mijn hoofd kende. Vlak na de vakantie werd ik ontboden op school voor De Overhoring.
De docent, ik zie hem nog zo voor me in zijn bordeauxrode (da’s Frans) trui, vroeg: ‘Heb je goed geleerd?’
Waarop ik naar waarheid ‘Ja’ antwoordde en hij vervolgens doodleuk zei: ‘Nou, mooi, helemaal goed. Ga maar naar huis hoor, ik geloof het wel.’

Binnen 2 minuten stond ik dus weer op straat. En dat was al met al best een desillusie. Want hoe zenuwslopend een overhoring ook zou zijn geweest, ik had toch willen laten zien hoe hard ik had geleerd.

***

‘Hm-hm’

Mijn P5-examen (eind februari, net voordat Corona de wereld vakkundig stillegde) is ingebed in een soort waas van pijn. Ik weet nog dat mijn fysio licht fronsend ‘hm-hm’ deed bij de combinatie P5 examen/mijn beenblessure, maar voor mij was er geen twijfel: dat examen stond nu eenmaal in de agenda en dat ging ik doen en daarbij; wat weet zo’n fysio nou helemaal van beenblessures, ja toch.

Kaduuk

En dus deed ik examen.
Al na een kwartier dacht ik: uh oh.
Zo halverwege dacht ik: heb ik mijn ouders en kinderen eigenlijk nog wel gezegd dat ik van ze hou?
En zo tegen het einde dacht ik helemaal niks meer.

Twee dagen was ik kaduuk. Lag ik in stukjes. Maar man. Dat diploma. De overwinning. Fysiek maar vooral mentaal tot het uiterste.

Klik

Sinds ik ben begonnen met Krav Maga is het topje van mijn linker pink, heel apart, met een bochtje omhoog gaan groeien.
In mijn middelvinger zit een raar klikgeluid.
En omdat ik, als het aan mij lag, geen training oversloeg, had ik standaard zo’n drie laagjes bloeduitstortingen op mijn benen.

Bruin zonder blauw

Corona kwam en Krava Maga ging. Mijn lichaam sloeg aan het herstellen.
Fijn, mooi. Nodig, ook wel misschien.
Maar oh wat miste ik mijn krav make-up. Mijn blije pijn.
Benen die zomers bruin kleuren zonder blauwe plekken; het klopt gewoon niet meer.
En dat mensen dat niet snappen, dat snap ik best.

Messen en pistolen

Afgelopen maandagavond kon ik voor het eerst de Groene Hel weer in. Mocht ik weer aan de slag met messen en pistolen, knuffelde ik mijn maatjes, maakten we flauwe grappen en lachte ik zó hard dat er eventjes geen geluid uitkwam.

Fightclub-land

Ik hees me in mijn bescherming en betrad Fightclub-land. Ik had geen angst. Geen vrees. Geen steen in mijn maag. Zag nergens tegenop.
Werd moe, verloor alle vormen van tactiek en techniek, begon te maaien, onnavolgbaar te dansen, deed ongetwijfeld mijn t-rex armpjes en ontving vrij veel klappen.
Maar: zonder mezelf te veroordelen of niet goed genoeg te vinden.

Koek

De dag erna kwam ik bijna niet uit bed van de spierpijn. Want tijdens de lockdown heb ik heus niet stilgezeten, maar twee uur volle bak trainen is toch wel andere koek.
Incasseerde een trap tegen mijn ribben en bespeurde de volgende ochtend een blauwe plek ter grootte van een 2euro-muntstuk. Vond er ook een op mijn benen en dacht tevreden; wat vult dat blauw dat zomers bruin toch goed aan.

Bij het uit bed komen hoor ik mezelf een tevreden ‘oefff’-geluid maken. Mijn armen en benen protesteren. De rest eigenlijk ook.

Ah. Blije pijn. Heerlijk.
We zijn er weer.

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

H. Dunantweg 1
2402 NM Alphen aan den Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons