Bekijk onze Facebook posts en word fan!

Column Charlotte Beumer - Het komt ‘vast’ goed

charlotte beumer Zoals sommigen van jullie misschien al weten neem ik deel aan het FemmePower-jaarprogramma van Martijn. Om de week komen we bijeen om te trainen en van aaaaaalles te bespreken, met als doel niet alleen fysiek maar ook mentaal nóg sterker te worden.
Een van de onderdelen van dit traject is de tiendaagse sportvast-kuur.
Vasten. Als in: niet eten.
Ik heb het idee netjes voor me uitgeschoven, immers, wat je niet ziet bestaat niet. Wel heb ik er al een hoop flauwe grappen over gemaakt. Iets met humor als afweermechanisme.

Ik heb er zin in. Denk ik.

Maar dan is het ineens zover. We bespreken een startdatum die voor de hele groep zo handig mogelijk is, en dat is nooit, want er ligt altijd wel een verjaardag, weekendje weg of een P3-examen in het verschiet.
Toch komen we eruit. En dus start op 10 januari deze nieuwe uitdaging. Ik heb er zin in. Denk ik. 

Lean and mean

Op voorhand verkrijgen we alle noodzakelijke informatie en een doosje dat er bedrieglijk genoeg uitziet alsof er moorkoppen inzitten maar dat informatie, voedingssupplementen (vitaminen, polyfenolen, aminozuren, visolie en andere enge dingen) en plasstrookjes bevat. Die strookjes hebben als doel om te meten of mijn lichaam al is getransformeerd naar lean-mean-vetverbrander-machine. Ik ben benieuwd wanneer dat zal zijn.

Dag 1 - afbouw

Mijn ontbijt bestaat uit 2 stuks fruit en een flink glas sap. Wauw, dat is al meer dan ik normaal ontbijt. Daarnaast een glas water met een funky roze poedertje dat naar aardbeien smaakt (en dat ik niet te snel op mag drinken, anders gaan mijn handen tintelen – spannend!), 2 tabletten van serieuze omvang en natuurlijk mijn onontbeerlijke koffie. Ik zit vol! Als dit vasten is wordt het een eitje.
Nadat ik de kuikens naar school heb gebracht moet ik naar Zaltbommel voor een zakelijk gesprek. Ondanks dat ik al 34 keer heb geplast, moet ik tijdens het filerijden nog een keer. Een benzinestation haal ik niet en dus wend ik me in totale wanhoop tot een vluchtstrook. Ook over een strookje plassen, maar dan anders. Ik hou mijn hoofd omlaag en bid dat ik niet op Dumpert eindig.
De dag kom ik goed door, maar dan: cardio. Hm. Ik word geacht twintig tot dertig minuten te bewegen met een bepaalde hartslag, maar ik kan de deur niet uit vanwege mijn kindertjes. Uiteindelijk ren ik als een dolle hond met een repetitieve stoornis twintig minuten lang rondjes op de stoep voor mijn huis. Gelukkig is het donker.

Dag 2 - afbouw

Vandaag mag ik nog redelijk wat voedsel. Het feit dat ik als ik druk ben regelmatig vergeet om te eten (niet bepaald een gezonde gewoonte, ik weet het) werkt nu enigszins in mijn voordeel. Ik hoef niet echt over te schakelen van ‘veel’ naar ‘weinig’.
‘s Avonds pak ik een uur krav-training mee, ik doe immers over een maandje alweer examen. Het is alsof ik op de maan wandel, alsof alles in slowmotion gebeurt. Pas als ik thuis ben, rond halfnegen, neem ik mijn laatste maaltijd van de dag: een halve liter groentesoep. Warm, zoutig, lekker. Ik zal er in de dagen daarna nog vaak verlangend aan terugdenken.

Dag 3 - afbouw

Nu begint het op vasten te lijken, want vanaf vandaag zijn de maaltijden uitsluitend nog vloeibaar. Vruchtensap, vruchtensap, tomatensap en voedingssupplementen. Ik slaaaaap, niet normaal. Ook nadat ik opsta blijf ik me vermoeid voelen. Mijn ogen branden en zien eruit alsof iemand ze heeft dichtgeslagen.
Ik start de dag met mijn workout want dan heb ik die maar gehad: een stevige wandeling samen met een vriendin. Wanneer ik naar mijn auto loop op haar op te gaan halen kom ik een buurman tegen. Hij roept jolig: “Zoooo, jíj hebt een leuk feestje gehad!”, doelend op mijn gare hoofd. Ik wil hem slaan maar dat doe ik niet, ik trek mijn mond in een geforceerde lach en knars hem wat onsamenhangende zinnen toe.

Dag 4 – vasten

Ik mag vandaag drie keer 100 ml sap. En dat is tyfus-weinig. Gelukkig hoef ik helemaal niets te doen en kan ik gewoon toegeven aan mijn gaarheid, gehuld in joggingbroek en me lavend aan Netflix-series. Mijn vriendje is dit weekend bij me en hij is zo lief om deze dagen voor zichzelf alleen maar fruit- en groentensmoothies te maken. Hij moet immers wel gewoon eten, maar ik weet nu al dat de geur van een gebakken ei me tot wanhoop zou drijven, om maar te zwijgen van die woeste agressie die nu voortdurend latent aanwezig is. Als ik mijn hoofd kantel en een beetje door mijn oogharen gluur zie ik hoe zijn hoofd langzaam in een tosti verandert.
Uit het niets vraag ik hem of hij soms lekkere hamburgers kan bakken.
“Jazeker,” antwoordt hij, een tikje verbaasd.
Nu denk ik aan hamburgers. Waarom deed ik dat? Waarom?!

Tegen de avond komt De Papa thuis met de kuikens. Op het moment dat hij de laatste hand legt aan zijn boerenkoolschotel (met worst en spekjes, kwijl) smeer ik ‘m voor mijn hardlooprondje. Ik haat hardlopen, tot op celniveau, maar ik heb mazzel: mijn hartslagmeter toont me dat stevig doorwandelen voldoende is om binnen mijn ‘range’ te blijven. Ik duik om negen uur mijn bed in. Knorrend, in alle opzichten.

Dag 5 – vasten

Ik voel me eigenlijk verrassend goed; goed geslapen, prima opgestaan. En hey, mijn spijkerbroek zakt af. Da’s ook wat.
De uitdaging van deze ochtend zit ‘m vooral in het brood smeren voor de kuikens. Hmmmm vers brood. Boter. Oh my god ze willen pindakaas. De geur doet me watertanden. Er zit pindakaas aan mijn vinger. Ik wil niets liever dan die vinger in mijn mond stoppen, maar ik spoel ‘m af onder de kraan.
Ik verdien een fokking standbeeld.
Ik doe wat er gedaan moet worden en nestel me dan achter mijn computer met koffie. Na een paar uur werken bedenk ik me ineens dat ik mijn ontbijt nog tegoed heb! Pas rond halftwaalf laaf ik me aan een randje mierzoete appelsap, 2 knoeperds van pillen en mijn funky roze speeddrankje. Bij mij tintelt er overigens niets. Wel heb ik door de combinatie van visolie en aardbei na enige tijd een rare smaak in mijn mond, die van vis-gestoofd-in-fristi.
Hmmmm.
’s Avonds doe ik, dwars door windstoten en ijsregen, mijn rondje hardlopen. Voor me uit rolt een heerlijke, verse appeltaart dus de kans bestaat dat ik begin te hallucineren. Een mooie motivator, dat dan weer wel.

Dag 6 – vasten

Weet je nog dat je vroeger weleens zei dat je honger had en dat je moeder dan antwoordde: “Nee, jij hebt trék. Kindjes in de derde wereld, díe hebben pas honger!”?
Nou, ik kan je vertellen, ik heb geen trek, ik heb fokking honger. Sterker nog, ik durf niet naar de Appie uit angst dat ik rucksichtslos bejaarden opzij ga beuken met hun eigen rollator en voor een schaal sushi zou ik op dit moment met liefde een paar jaar zitten.
En toch, vreemd genoeg, voel ik me goed en energiek. Ik lever de juiste kinderen af op de juiste plek en weet mijn werkdag, waarbij mijn hoofd hard nodig is, efficiënt te benutten. Tegelijkertijd doet datzelfde hoofd rare dingen, dat schiet namelijk ad rondom de hele tijd scherp met voedselgerelateerde woorden.
‘Boterkoek!’ denk ik ineens, in de auto. ‘BO-TER-KOEK!’
Vreemd. Ik eet werkelijk nooit boterkoek. Het lijkt wel een soort voedsel-de-la-Tourette.

Dag 7 – opbouw

Hoezee! Mijn strookje kleurde gisteravond wederom paars, ik mag gaan opbouwen. Ik start de dag met twee appels en die zijn gruwelijk lekker. Verder mag ik vandaag weer wat sla en groenten. Kauwen. Jeujjj.

Dag 8 – opbouw

Charlotte eet weer. Charlotte is blij.

Dag 9 – opbouw

Charlotte eet weer. Charlotte is blij.

Dag 10 – opbouw

Charlotte eet weer, en hoe. Ik geniet echt van mijn Laatste Avondmaal van dit project en dat komt vooral doordat mijn vriendje dat met kruiden zo goed weet op te leuken, waar ik van nature geneigd ben om dingen gewoon ijskoud en liefdeloos in een pak te flikkeren.
Na deze dag mag ik gewoon alles weer eten. De gedachte alleen al doet me kwijlen als de hond van Pavlov.

Bewustzijn

Wat een project. Ongelooflijk hoeveel het wegnemen van een basisbehoefte, eten, met een mens doet. Met je lijf, maar vooral ook met je hoofd. Hoe scherp je hoofd kan zijn tijdens je werk (want ja, dat gaat natuurlijk wel gewoon door) terwijl je staat te tollen op je benen of je zwarte vlekken ziet dansen als je iets te snel omhoogkomt uit een zittende positie.
Hoe je denkt ‘ik trek dit niet!’ terwijl je joggend door de buurt rent. Hoe je dat niet alleen wél gewoon trekt, maar je je daarna nog lekkerder voelt ook.
Hoe mijn driedubbele denkfilters leken weg te vallen en mijn gevoel rauw en onversneden bij me binnenkwam. Hoe ik soms ineens heel duidelijk wist wat ik moest gaan doen, wat paste, wat goed was, wat ik ergens van vond. Zonder dat mijn hoofd daarbij in de weg zat.
Hoe niet-vanzelfsprekend het is dat je water uit de kraan hebt en onbeperkt eten, of dat ik op elk gewenst moment van de dag beschikking heb tot wat mijn hartje maar begeert.

Serieus, ik kan dit iedereen aanbevelen. Want er is zes kilo minder aan lijf-van-Charlotte, maar zes kilo meer aan bewustzijn.

Over Charlotte:

Ik ben Charlotte, 37 jaar oud en moeder van Teddy (6jr.) en James (3jr.). Samen met onze geschifte kater Titus wonen we in Haarlem. Dagelijks schrijf ik met liefde mijn vingertoppen schraal, want dat vind ik een van de allerleukste en fijnste dingen om te doen. Ik ben een geluksvogel dat ik, als tekstschrijver, van mijn hobby mijn werk heb kunnen maken. Strijken vind ik stom, en koken een uitdaging. En mijn grote liefde, dat is Krav Maga.

Charlotte is auteur van het boek ‘Zwanger, The True Story’. Haar nieuwste boek ‘Supermama’s, The True Story’ ligt sinds kort in de winkel! 

Meer weten over het FemmePower (of MenPower) programma? Neem ‘ns een kijkje op de website van Martijn Bos Academy: https://martijnbosacademy.nl

femme men

Voor meer informatie over Sportvasten kun je een mailtje sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. Vanaf half maart zijn er weer enkele plekken beschikbaar voor Sportvasten coaching.

switch